• banner

O nas

Nasza firma funkcjonuje na rynku od 1995 roku. Od początku istnienia dokładamy wszelkich starań, aby świadczone przez nas usługi były profesjonalne i mogły sprostać wszelkim wymaganiom klientów. Kierowani pasją hodowlaną postanowiliśmy rozpocząć hodowlę szynszyli, w czym się obecnie specjalizujemy. Oferujemy doradztwo w zakresie zakładania i prowadzenia ferm szynszyli. Jesteśmy również otwarci na współpracę z profesjonalnymi hodowcami z całego kraju.

Wiemy jak ważne jest dla hodowcy pozyskanie zwierząt najwyższej jakości – od nich zależy wartość potomstwa o określonych cechach genetycznych. Istotna jest selekcja szynszyli pod względem umaszczenia i gęstości futra. Nasza firma pomaga w wyborze szynszyli odpowiednich dla danej hodowli. Służymy radą i pomocą w zakładaniu i prowadzeniu fermy szynszyli. Oferujemy zwierzęta, które podlegają ocenie wartości hodowlanej przez Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt.

Chinchilla

Szynszyla mała

Szynszyla mała (Chinchilla lanigera)-gryzoń z rodziny szynszylowatych jest zwierzęciem wywodzącym się z Ameryki Południowej. Słowo „szynszyla” pochodzi od nazwy plemienia Indian Chincha, żyjących niegdyś w Andach. Już wtedy używano futer szynszyli jako okryć wierzchnich w celu zabezpieczenia przed chłodem. Jednak dopiero Inkowie, którzy podbili owe plemię, zaczęli używać futer szynszyli jako towaru luksusowego przeznaczonego dla arystokracji. W Europie szynszyle pojawiły się dzięki najeźdźcom hiszpańskim, którzy zachwyceni jakością skórek gryzoni, przeznaczyli je na hodowlę i handel. Natomiast w Polsce, te urocze zwierzęta w 1956r., zostały przywiezione z Kanady przez Władysława i Elwirę Rzewskich.

Informacje – szynszyle

Wszystkie szynszyle muszą otrzymywać codziennie w odpowiedniej ilości pożywną, higieniczną i zbilansowaną paszę, najlepiej w regularnych odstępach czasu, oraz do woli wodę właściwej jakości. Ciężarne samice wymagają szczególnej troski, zapewnienia odpowiedniego żywienia i warunków utrzymania. Ich pokarm powinien zawierać białko łatwo przyswajalne, o wysokiej wartości biologicznej, dużo energii ( w granicach 0,27-0,29 MJ/szt./dzień) oraz wiele dodatków witaminowo-mineralnych. Również po wykocie, w okresie laktacji, trwającej ok 2 miesięcy, samice mają wysokie zapotrzebowanie pokarmowe.

Wymagania pokarmowe szynszyli:

Składniki Zapotrzebowanie dzienne/szt Zawartość w 100g paszy
Energia metaboliczna (MJ)styczeń-lutymarzec-grudzień 0,314 – 0,3550,270 – 0,290 1,71,5
Białko (g)-surowe-strawne 3,2- 3,62,3- 2,6 16-1812-14
Tłuszcz (g) 1,2-1,6 3-5
Węglowodany(g)-skrobia- włókno 5-102,4- 3,6 5012-18
Składniki mineralne (g)w tym: CaP 7-90,8-1,80,7-0,9
Zawartość wolnych kwasów tłuszczowych (g/kg) 10-29 10-29

 

Charakterystyka pasz

-GRANULATY- w żywieniu granulatami nie ma potrzeby indywidualnego dawkowania paszy. Może być ona dostępna dla zwierząt, np. w karmidełkach samozsypujących, bez ryzyka ich przekarmienia. Szynszyle zjadają 25-30 g/szt. takiego granulatu na dzień, w zależności od jego smakowitości.

Granulat powinien zawierać:

energii metabolicznej 15-17 MJ/kg
białka surowego 16-18%
włókna surowego 12-18%
skrobi 25-50%
składników mineralnych7-9%

 

Spośród cech fizycznych granulatu, za najważniejszą można uznać jego twardość, gdyż zwierzęta wybitnie lubią twarde granulki.

Na trwałość granulatu wpływają:

1) czynniki wynikające z fizykochemicznych cech i surowców, czyli: rodzaj surowców i ich skład chemiczny, stopień rozdrobnienia, homogenność mieszanki, obecność dodatków wpływających na przebieg granulowania;

2) czynniki technologiczne-eksploatacyjne, wynikające z cech konstrukcyjnych zespołu granulującego,  a także czynniki zależne od obsługi, czyli: intensywność i równomierność podawania mieszanki, stabilność parametrów dotyczących pary wodnej i temperatury, ustawienie rolek względem matrycy, ustawienie noży odcinających granulat.

Przy ocenie pasz granulowanych stosuje się:

1) ocenę organoleptyczną- pozwala za pomocą wzroku, powonienia i dotyku ustalić jakość podstawową paszy

2) ocenę fizykochemiczną- słuzy do określenia takich cech jak: rozdrobnienie, trwałość kinetyczna granulatu, zawartość zanieczyszczeń oraz skład chemiczny (bada się wilgotność paszy, zawartość białka, popiołu, włókna i tłuszczu, wykonuje się badania mikroskopowe, mikrobiologiczne i biologiczne). Wszystkie te cechy bada się rutynowo w laboratoriach krajowych wytwórni paszowych oraz w specjalistycznych laboratoriach paszoznawczych.

Siano

SIANO- powinno być ono dobrze wysuszone i składać się z wartościowych pod względem odżywczym gatunków traw słodkich i roślin motylkowych. Porost powinien być skoszony w początkowej fazie kwitnienia i suszony w czasie dobrej, słonecznej pogody, żeby siano zawierało wystarczającą ilość witaminy A. Siano trzeba przechowywać w odpowiednich warunkach, w pomieszczeniu suchym i przewiewnym, bez dostępu do gryzoni. Musi się ono charakteryzować przyjemnym zapachem i zielonkawą barwą. Siano suszone w suszarniach mechanicznych jest z reguły zdecydowanie lepszej jakości od suszonego metodą tradycyjną na łące.

Skład siana powinien zawierać:

1) trawy:

  • życicę,
  • tymotkę,
  • mietlicę;
  • kostrzewę;
  • grzebienicę;

2) rośliny motylkowe:

  • koniczynę białą i czerwoną;
  • lucernę siewną i chmielową;
  • wykę;
  • groszek;
  • komonicę

…oraz różne zioła.

Szynszyle powinny mieć stały dostęp do siana. Nie należy się obawiać przekarmienia zwierząt czy schorzeń układu pokarmowego. Siano bardzo korzystnie wpływa na podwyższanie produkcyjności samic, normalizuje prace przewodu pokarmowego i zwiększa strawność. Zwierzęta zjadają go 30-50 g/szt. dziennie. Należy jednak podkreślić, że siano suszone w warunkach o dużej wilgotności bądź z dostępem do gryzoni, może powodować zatrucia pokarmowe, a nawet śmierć szynszyli.

 

Woda do picia

Szynszyle, nie piją dużo, ale powinny mieć stały dostęp do świeżej wody, którą codziennie trzeba w poidełkach wymieniać i uzupełniać. Jeśli pochodzi ona z wodociągu, to należy sprawdzić, czy nadaje się do picia bezpośrednio, czy też musi zostać przegotowana w celu usunięcia nadmiary chloru i wapnia. Jeśli na fermie stosuje się poidełka automatyczne, należy często kontrolować ich drożność. Trzeba pamiętać, że zanieczyszczona woda także może być przyczyną groźnych zaburzeń pokarmowych, a nawet masowych upadków zwierząt.

Urządzenie i wyposażenie fermy

Hodowla szynszyli powinna być ściśle zaplanowana by rozwiązania techniczne prowadziły do usprawniania pracy na niej. Przede wszystkim należy wybrać odpowiednią lokalizację fermy. Należy zadbać o całą aparaturę regulująca mikroklimat w pomieszczeniach gospodarczych mierzących temperaturę, wilgotność czy wentylację.

Lokalizacja fermy

Hodowlę prowadzi się w zamkniętych, suchych, klimatyzowanych pomieszczeniach o odpowiednim oświetleniu. Budynki przeznaczone do prowadzenia fermy powinny chronić zwierzęta przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, być łatwymi w utrzymaniu czystości, ograniczać ryzyko występowanie chorób czy uszkodzeń ciała. Pomieszczenie przeznaczone dla tych gryzoni winno izolować zwierzęta od niepotrzebnych hałasów, które mogą doprowadzić do zestresowania szynszyli a w efekcie tego, do spadku ilości urodzeń małych.

Mikrobiologia pomieszczeń

Budynki przeznaczone na prowadzenie hodowli muszą być suche gdyż nawet okresowe zawilgocenie pomieszczenia prowadzi do pojawienia się drobnoustrojów(głównie grzybów) a w efekcie do biokorozji materiałów budowlanych, pogorszenia estetyki budynku, niszczenia magazynowanych produktów, skażenia powietrza mykotoksynami, zarodnikami i przesycenia pomieszczeń brzydkim zapachem. Wiele grzybów powoduje choroby a u zwierząt futerkowych mogą być przyczyną dużych strat, jako że wywołuje liszaje, egzemy, strupy, pleśniawki czy wypadanie włosów. Zatem jeśli stwierdzi się zawilgocenie pomieszczenia należy przeprowadzić badania mykologiczne i ocenić stopień zagrożenia. Trzeba wiedzieć, że młode organizmy reagują znacznie silniej na grzyby i ich metabolity, które są o wiele bardziej groźne dla młodych niż dorosłych osobników. Po przeprowadzeniu ekspertyzy mykologicznej, usunięciu zagrzybienia i usprawnieniu wentylacji, należy zdezynfekować budynek. Służą do tego takie preparaty jak: Izomur, Pleśniotox, Murotox i inne.

Urządzenia fermowe i wyposażenie

Jednym z najważniejszych urządzeń na fermie szynszyli są urządzenia wentylacyjne. Moc urządzenia wentylacyjnego można obliczyć na podstawie ilości powietrza (w m3), jaką należy usunąć z danego pomieszczenia w ciągu jednej godziny, lub ilości powietrza świeżego, którą w tym samym czasie należy doprowadzić do pomieszczenia. Przy obliczeniach tych należy wziąć pod uwagę, że na jedna samicę trzeba w okresie zimowym dostarczyć 1,6 m3/h powietrza, a w okresie letnim do 15 m3/h. Jeżeli na fermie nie ma wentylacji mechanicznej, to warto zaopatrzyć się w urządzenie do osuszania powietrza oraz w urządzenia klimatyzacyjne, automatycznie regulujące temperaturę i wilgotność powietrza. W celu kontrolowania temperatury należy w pomieszczeniu założyć termometry rtęciowe lub elektryczne, a do ciągłej rejestracji temperatury- termograf dobowy lub tygodniowy.

Klatki

Klatki dla szynszyli należy wyposażyć w akcesoria, które zwiększają ich komfort bytowania; w materiał wyścielający (ściółkę); a także umożliwić im kąpiele w piasku. Młodzieży po odsadzeniu należy udostępnić odpowiednie półki, aby zapewnić ruch, oraz odosobnione miejsca, w których zwierzęta będą mogły odpoczywać i się ukryć. Zgodnie z Rozporządzeniem MRiRW z 2003r. zalecane minimalne wymiary klatek szynszyli to: szerokość- co najmniej 45cm, długość co najmniej 40cm, przy czym na jedno zwierzę dorosłe (ze szczeniętami) powinno przypadać 0,3dm3 powierzchni podłogi. Wysokość klatki powinna wynosić co najmniej 34cm.  W celu uniknięcia przebarwienia futra, powinno się wybrać klatki wykonane z ocynkowanej blachy.

Oprócz rozmiarów klatek za ważny uznaje się rodzaj dna klatki. Obecnie stosuje sie dwa typy dna: stałe z trocinami lub inną ściółką oraz siatkowe. Oba te rodzaje dna powinny być dopuszczone do stosowania, z zastrzeżeniem, że na dno z siatki dla samic w okresie wykotów i odchowu młodych będzie się kłaść zwykłą gazetę lub tacę z trocinami. Trociny mogą pochodzić z drewna różnych rodzajów (oprócz dębowego), najczęściej zaś stosuje się wióry z drzew iglastych, które nadają fermie specyficzny, przyjemny aromat. Szynszyle młode, w wieku do 1,5 miesiąca, powinno się w zasadzie odchowywać tylko na tacach blaszanych wypełnionych ściółką z wiórów. Taca i ściółka zapewniają zwierzętom lepszą izolację termiczną, zmniejszają liczbę kontuzji i upadków.

Dodatkowe wyposażenie klatek:

Niezbędnym dodatkowym wyposażeniem klatek oprócz karmideł i poideł są:

– półka wypoczynkowa- zapewniająca zwierzętom większą aktywność ruchową. Ułatwiają one samcom przedostanie się do korytarza przelotowego; na ogół jest wykonana z tej samej siatki co sama klatka; umieszcza się ją po stronie przeciwnej niż pojemnik z sianem

– wanienka kąpielowa- warunkująca utrzymanie zwierząt w czystości; może to być naczynie gliniane, względnie szklane, odpowiednio duże, aby zwierzę mogło się wewnątrz swobodnie poruszać. Wanienka do 1/3 powinna być wypełniona piaskiem. Może być ona zamontowana na stałe w postaci wysuwanej szuflady lub wyjmowana.

Przeciętna długość życia szynszyli to 10-15 lat w hodowli. Natomiast bezstresowe życie w warunkach naturalnych, umożliwiających im spożywanie pokarmów, pozbawionych substancji chemicznych i ingerencji człowieka sprawia, że żyją nawet 20 lat. Niestety są to nieliczne przypadki.

Niezbędnik hodowcy szynszyli

  1. Pomieszczenie klimatyzowane
  2. Klatki o wymiarach minimum 50cm/50cm/50cm (zestawy klatek muszą mieć tunele, po których będą poruszać się samce)
  3. Kołnierze dla samic
  4. Automatyczne poidła
  5. Karmniki na pasze
  6. Drewniane klocki/ kostki wapienne do ścierania zębów przez szynszyla
  7. Mini talerzyki na zioła
  8. Wanienki kąpielowe
  9. Pył wulkaniczny (kąpielowy)
  10. Zasypka przeciwgrzybiczna
  11. Pasza granulowana
  12. Zioła
  13. Witaminy

Odmiany mutacyjne dominujące

Czarna aksamitna (Czarna Gunninga) – nazywana również welwetem (Black Velvet) w barwie okrywy występuje ostry kontrast między ciemną częścią grzbietową a białym brzuchem. Głowa, kark i grzbiet są czarne, podczas gdy boki na granicy białego brzusznego mają barwę okrywy standardowej. Futro zwierząt tej odmiany jest wyjątkowo gęste i sprężyste. Szynszyle czarne aksamitne są powszechnie uznawane za najcenniejsze zarówno pod względem hodowlanym, jak i futrzarskim. Mniejszą płodność tych zwierząt w porównaniu z innymi odmianami rekompensują znacznie wyższe ceny ich skórek.

Beżowa dominująca (Tower Delany Beige)- osobniki homozygotyczne mają ubarwienie bladobeżowe z białym lub prawie białym spodem; ich okrywa włosowa ma słabą strukturę i mniejszą sprężystość niż osobników heterozygotycznych, których futerko jest nieco ciemniejsze, barwy od lawendowej do czekoladowej, o zdecydowanym woalu, jak u standardów. Oczy zwierząt o tej odmianie mają odcień od różowego do ciemnoczerwonego lub brązowego, przy czym im ciemniejsza jest szynszyla beżowa, tym ciemniejsze są jej oczy. W wiekiem okrywa włosowa tych szynszyli nieco ciemnieje. Szynszyle beżowe nadają się doskonale do otrzymywania innych kombinacji barwnych, m.in. dają warianty barwne z efektem podwójnej dominacji, przy których przejawia się działanie dwóch dominujących genów.

Biała dominująca (Wilson White)- przez długie lata charakteryzowały się one największą masą ciała wśród wszystkich odmian mutacyjnych. Wśród osobników białych mogą też występować lekko srebrzyste (Silver White). Ich wariantowa odmiana zwana jest niebieską chmurką (Blue Mist), ciemnosrebrzysta znana jest jako platynowa (Platinum White). Są też zwierzęta mozaikowate (Mosaic White) z ciemnymi plamami o różnej konfiguracji i lokalizacji.

Mahoniowa (Ebony)- zwierzęta mahoniowe mają bardzo ciemne, prawie czarne umaszczenie, podobnie jak u odmiany węglowej (Charcoal), całego tułowia, łącznie z grzbietem i bokami oraz brzuszka. Mogą być one homozygotyczne- i wtedy są kruczoczarne o okrywie bardzo jedwabistej- lub heterozygotyczne, również bardzo ciemne, zwłaszcza na grzbiecie, ale o bokach i brzuchu nieco jaśniejszych, prawie szarych.

Czy wiesz, że…

* Szynszyle rozróżniają mowę artykułowaną, dzięki doskonale rozwiniętym zmysłom. Dlatego też, przyzwyczajenie ich do  imion nadanych przez właścicieli jest niezwykle proste i zajmuje niewiele czasu.

* Nazwa „szynszyla” odnosi się zarówno do samic i samców tych zwierząt. Słowo „szynszyl” jest błędną formą nazewnictwa.

* Szynszyle uwielbiają się kapać w specjalnie do tego przeznaczonym piasku wulkanicznym

* Najstarsza na Świecie szynszyla liczyła sobie 27lat. Sekretem jej długowieczności było zupełnie bezstresowe życie.

* Jedną z ulubionych form zabawy szynszyli są tzw. matrix-y. Polegają one na rozpędzeniu się zwierzęcia, odbiciu od ściany a następnie zmiany kierunku biegu

* długość życia szynszyli to 10-15 lat w hodowli. Natomiast bezstresowe życie w warunkach naturalnych, umożliwiających im spożywanie pokarmów, pozbawionych substancji chemicznych i ingerencji człowieka sprawia, że żyją nawet 20 lat. Niestety są to nieliczne przypadki.

Dz.U. 2007 nr 102 poz. 702

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 maja 2007 r. w sprawie informacji, jakie umieszcza się na plombach nakładanych na środki transportu, którymi są wywożone produkty pochodzenia zwierzęcego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich (zobacz całą treść)

Dz.U. 2007 nr 98 poz. 654

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 maja 2007 r. w sprawie powołania komisji egzaminacyjnej, która przeprowadza egzamin kończący szkolenie osób wykonujących czynności w zakresie transportu lub obsługi zwierząt (zobacz całą treść) 

Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. (Dz. U. z dnia 23 września 1997 r.) (zobacz całą treść)